You are here: Home Shop O Blues do Amencer Lyrics

Lyrics

DELIRANDO POLA CIDADE
Víctor Aneiros

Pérdete na cidade.
Ten coidado, faino a modo
As rúas desoladas,
As farolas somnámbulas.
O que atopes
colmarate de pánico.

Mirando nas caras cóntanse cadáveres.
O ceo é de algodón de bares.
Están mortas as chemineas.
Os rumores van cansos.
Que revente o tempo.
Quero beber sangue no asfalto.

Rúas que suben e baixan
e se agochan baixo as casas.
Rúas que morden nos pés,
automóbiles afónicos.
Hai pupilas que se licuan
ó darlle volta ás cartas.

Na terraza dun bar,
peitos birollos buscan sorrisos.
Alguén se crucifica,
abrindo unha ventá.
E chegando á esquina
unha sombra tírase ó tranvía.



HOME SOLITARIO
Víctor Aneiros / Marcos Sánchez /
Manuel Gutiérrez / José M. Orjales

¿Como te chamas?,
¿cal é teu nome?.
Non me importa,
pero tampouco me agrada,
espertar con alguén,
que non me fala.
Conteiche as miñas penas
e tamén os meus fracasos

Será o tino,
ou o instinto,
tan longo camiñar
esixe estar bébedo
e pechar por derribo,
denantes dos vintecinco.
Son un home solitario
e necesito axuda

Sucias tabernas,
corazóns solitarios,
ollos rachados,
inxustos calendarios
Por moitas follas que me caian,
seguirei sendo unha árbore.
Argumentos non me faltan,
son un home solitario.v
O pasado é pesado,
fresco por dentro
por fóra rancio.
A vida é unha droga dura.
Acostumado ás letras,
quitareimas a prazos.
Son un home solitario
e necesito axuda



NINGÚN LUGAR ESTÁ LONXE
Víctor Aneiros

Un oito de maio,
ás dez da mañá,
chegan ó camposanto
dous cadaleitos,
A chuvia e o vento
acompáñaos.
Dous homes esperan
para soterralos

A noite anterior,
unha fría habitación.
Ninguén da vila
ó velorio asistiu
Só a miseria
e a esperanza
acompañoulles,
ata que amenceu

Ninguén lles vai chorar
Ninguén lles porá flores.

Nun apartado
dúas cruces cravadas
sobre fondo branco,
dous números en negro.
Ó carón atópase
o luxo e as flores.
E unha lápida que prega,
ningún lugar está lonxe

Ninguén lles vai chorar
Ninguén lles porá flores.


NON ME DEIXES MORRER AQUÍ
Víctor Aneiros

Estou sentado
Xunto a miña maleta
Trato de atopar
Un sitio onde durmir
Tiven unha muller
E un traballo que perdín

Oh Señor!
Non me deixes morrer aquí
esta cidade
Non me quere a min

Collerei un tren
Que me leve onde nacín
Onde o ceo
Ten a cara gris
Cheo de dor
Canso de amor

Oh Señor!
Non me deixes morrer aquí
esta cidade
non me quere a min

vinte anos
pasaron xa
desde que marchei
e se a morte
non me chama
algún día volverei
tapareime a cara
e chorarei

oh Señor!
non me deixes morrer aquí
esta cidade
non me quere a min



NOTA DE BLUES
Víctor Aneiros

Vive nun corner
chamado Ferrol
Érguese moito antes,
sempre ganándolle ó sol
Non é mediodía
Cando chega Manuel
por terceira vez
no día
ó porto do carbón

É unha longa xornada
Nunha nota de blues

Media hora para comer
manteis de papel
Vaia frío ou calor
sempre hai tempo
para café

É unha longa xornada
nunha nota de blues

 

 

O BLUES DO AMENCER

Víctor Aneiros / Manuel Gutiérrez

 

Eran as dúas da madrugada

Sobre as mesas

botellas de champán

con brancas garavatas

de pallaso fatal.

 

Saín á rúa

silencioso e aterido

con certa indignidade

de bebedor tardío

 

Camiñando baixo a chuvia

percibia o inverno,

nas rúas abandonadas

máis alá de si mesmas.

 

Comezaba a amencer

Era o único no hotel

a piques de entolecer

É o blues do amencer

 

 

O CEO ESTÁ CHORANDO

Víctor Aneiros

 

O ceo está chorando

mira as bágoas caer.

O ceo está chorando

por un amor que morreu.

Mira as rúas molladas

de tanto que choveu.

 

Levanteime esta mañá

rúas húmidas, ceo gris

cruzado baixo a chuvia

por gaivotas suicidas

 

dende que ela marchou

bebo en bares afastados

A miña vida é un xadrez

de fuxidas e taxis solitarios.

 

O ceo está chorando

mira as bágoas caer

O ceo está chorando

por un amor que marchou

Espero que o tren das tres

alivie a miña dor

 

 

Ó REVÉS CAES OUTRA VEZ

Víctor Aneiros / Fuco Nadales

 

Os días seguen pasando

e tí só os observas

os sorrisos esvaran

percorres rúas silenciosas

derritense lentamente

milleiros de pasos nos pés

nos bares cúspenche no lombo

 

ó revés caes outra vez

 

a cama sempre está desfeita

prantos xeados no aire

hai un baleiro é seco

 

ó revés caes outra vez

 

a xarra nunca ten cervexa

o corazón é sinistro

a praia está deserta

 

ó revés caes outra vez.

 

 

PRESTIGE BLUES

Víctor Aneiros

 

Trece de novembro

día gris de inverno

lenta agonía

na Costa da Morte

afúndese a proa

anegada e cansa

rega embravecida

co ventre cheo de morte

 

prestige blues

non volvas máis

prestige blues

nunca máis

 

Escoitanse rumores

abaixo no porto

son as caracolas

que trae o mar de fóra

alguén chora

bágoas de blues

os homes recollen

almas do mar, negra luz.

 

prestige blues

non volvas máis

prestige blues

nunca máis

 

O avó ten

os dedos deformados

leva o sal e o vento

nos ollos incrustados

negro sobre negro

no país negado

afogados na burla

a lúa ten sabor a fuel

 

prestige blues

non volvas máis

prestige blues

nunca máis