1. JAIOTZA
EL NACIMIENTO. Como trozos de piedra extraídos de una cantera, alguien ha decidido que debo nacer, me ha obligado a ser humano. Cuando yo era sólo alma, era viento movido por sentimientos, y ahora soy sólo materia, un trozo de carne controlado por músculos. Y ahora veo luz, una luz sucia que me ahoga, unas manos frías me cogen, máquinas genéticas que no me entienden, intento decir qué soy con un grito cuando unas sonrisas que no me hacen caso me abrazan.Soy un hombre depresivo deprimido, soy el que desde su nacimiento busca y no encuentra, soy el que busca y no encuentra.
harrobian puskatzen duten
harri zati bat bezela
norbaitek ni jaiotzea erabaki du
gizakia izatera behartu nau
arima bakarrik nintzenean
sentimenduz mugitzen zen haizebolada,
eta orain materia besterik ez naiz
giharrek mugiarazten duten haragi zatia
eta argia ikusten dut orain
itotzen nauan argi zikina
esku hotz batzuek hartzen naute
ni ulertzen ez nauten gen makinak
oihu batez zer naizen esaten saiatu naiz
kasurik egiten ez didaten irribarreak ni besarkatzean
gizaki depresibo deprimitua naiz
jaiotzetik bilatzen eta ezer aurkitzen ez duena naiz
bilatzen eta ezer aurkitzen ez duena naiz.
2. HEGAZ (GIZAKIA) NAIZ
AL VOLAR SOY (HUMANO). Desde la mañana hasta la noche estamos obligados a tener los pies en el suelo, desde la mañana hasta la noche intentan matar nuestros sueños, desde que nacemos hasta que morimos debemos seguir el mismo camino, desde que nacemos hasta que morimos vivimos olvidando nuestros sentimientos. Al volar soy (humano). Estoy cansado de tener los pies en la tierra desde la mañana hasta la noche, estoy cansado de que mis sueños se pierdan, se me caigan desde la mañana hasta la noche, el viento, la lluvia, el amanecer y las lágrimas, la luz, la noche, el agua, estoy vivo, al volar soy (humano)
goizetik gauera oinak lurrean izatera behartuak
goizetik gauera ametsak hiltzen saiatzen dira
jaiotzetik lurpera bide bera jarraitu beharra
jaiotzetik lurpera bizi sentimenduak ahaztuaz
hegaz (gizakia) naiz
goizetik gauera oinak lurrean izan beharrak nekatzen nau
goizetik gauera ametsak galtzeak, eskuetatik jausteak nekatzen nau
haizeak, euriak, egunsenti ta malkoak, argiak, gauak, urak, bizirik nago, hegaz gizakia naiz
hegaz (gizakia) naiz
3. PROZAC ZAPOREA
SABOR A PROZAC. Como cada mañana me siento delante del espejo, hoy veo la mirada de un ser pasivo en mis ojos. Me he encontrado esperando la noche, mirando al reloj soy el mismo hijo de puta perdido de siempre. Soy un hombre que hace tiempo dejó de vivir, que no puede soportar nada, que desde que nació no ha luchado por nada y que antes de empezar ya ha perdido la guerra. Ahora abro la ventana para que el viento limpie mi alma, sólo soy aliento putrefacto con sabor a prozac.
ispiluaren aurrean jesartzen naiz goizero bezela
gizaki pasibo baten begirada aurkitu dut nire begietan
gaur
gaua noiz helduko zai aurkitzen dut nire burua
erlojuari begira betiko putaseme galdua naiz
gaur
bizitzeari aspaldi utzi dion gizakia naiz
ezer jasan ezin duena
jaiotzetik ezergaitik borrokatu ez dena
hasi baino lehen guda galdu duena
gaur
lehioa zabaltzen dut orain aireak arima garbitu dezan
prozac zaporea duen arnas ustela besterik ez naiz
gaur
bizitzeari aspaldi utzi dion gizakia naiz
ezer jasan ezin duena
jaiotzetik ezergaitik borrokatu ez dena
hasi baino lehen guda galdu duena
4. NORABIDEA GALDUA
RUMBO PERDIDO. He violado y he contaminado todo lo que soy, tengo el alma sucia, pero es difícil mantener limpia mi forma de ser, transparente entre humanos. Mirada perdida. He intentado matar mi cuerpo humano de diferentes maneras, pero el miedo me llena de lágrimas, perdido en mi impotencia, atrapado en la materia, he perdido el rumbo.
naizen guztia bortxatu egin dut, kutsatu egin dut
arima zikin daukat
baina gizakion artean ezinezkoa garbi mantentzea
nire izaera gardena
begirada galdua
era ezberdinetan
nire giza gorputza hiltzen saiatu naiz
baina beldur batek malkoz betetzen nau
nire ezintasunean galdua, materian harrapatua,
norabidea galdua daukat
begirada galdua, norabidea galdua
5. GAUAREN ARGITAN
A LA LUZ DE LA NOCHE. He perdido la esperanza, si alguna vez la he tenido, a la luz de la noche. Esta noche, entre lágrimas me siento hueco, vacío mirando al suelo. Al saber que lo que se pierde a la luz de la noche no vuelve... no hay palabras. Atrapado por un miedo que nunca he sentido, doy todo por perdido, desgarrando mi garganta, gritando, todo ha perdido el sentido... no hay palabras. Lo que se pierde a la luz de la noche, ¿lo cuida la luna en sus brazos?, Lo que se pierde a la luz de la noche, ¿se puede volver ha encontrar?, Lo que se pierde a la luz de la noche ¿se ha ido para siempre?,¿Se esconde en el brillo de las miradas?.
gauaren argitan galdu dut gaur esperantza
inoiz izan badut behintzat
negar malkotan gau hontan ikol sentitzen naiz
lurrera begira
gauaren argitan galtzen dena inoiz itzuliko ez dela
jakitean
hitzik ez da
inoiz sentitu ez dudan beldurrak harrapatua
dena ematen dut galdutzat
ztarria urratuz, ohiuak zabalduz
denak galdu du esanahia
hitzik ez...
gauaren argitan galtzen dena
ilargiak babesten al du besoetan
gauaren argitan galdu naiz
hitzik ez da
hitzik ez...
gauaren argitan galtzen dena
ilargiak babesten al du besoetan
gauaren argitan galtzen dena
berriz aurkitzerik ez da
gauaren argitan galtzen dena
betirako joana da
begiraden dizdiran izkutatu al da?
gauaren argitan galtzen dena
ilargiak babesten al du besoetan
gauaren argitan galdu naiz
6.HILZORI II (ITOIZ)
AGONÍA (ITOIZ). Sin molestar a nadie, me voy al otro mundo, escucha hermano, en esta vida, en este sucio mundo he sido engañado, un juguete. La muerte me llama con un grito en la soledad de la medianoche, y ahora no puedo hacer nada, he vivido como un animal, mañana moriré, ayúdame, mañana moriré. En medio de ésta mi muerte estoy pensando en ella, y veo cientos de muertos, continuo sonido de campanas.
hemen ezer galaraztu gabe
beste mundura noa, haizak anaia
bizitza hontan, mundu zikin hontan
atxipetua izan naiz, jostailu bat
aldarri batekin deitzen nau heriotzak
gau erdi hontako bakardadean
orain ezin dut ezer galaraztu
abere bat bezala bizi izan naiz
bihar, bihar hil egingo naiz
lagundu nazu
bihar hil egingo naiz
nere hilzoriaren erdian
pentsatzen nago heriotzarekin
eta ikusten dut ehun dara hilak
ezkilaren doinu jarraituak
aldarri batekin deitzen nau heriotzak
gau erdi hontako bakardadean
orain ezin dut ezer galaraztu
abere bat bezala bizi izan naiz
bihar, bihar hil egingo naiz
lagundu nazu
bihar hil egingo naiz
|