|
Ez da erraza, existitzen ez den herri batekoak gara
Ikustezinak gara. Ez gara.
Gure ibilian, gure oinek behinola beste oin batzuek
Egin zituzten lorratz deseginetan sartuko dira
Historiaren haizeak, ahazturaren urak ezabatutakourratsen gainean oinak
Ez gara izan. Herri lotsa izan da gure bandera
Horra gure oin ibiltariek ikasi duten lehen ikasgaia
Bide bazterretan ikasi dugu gauza txikienganako maitasuna
Nemesio Etxaniz: Bide ertzeko belarra. (1955)
BIDE ERTZEKO BELARRA
Bidean indoala ikusi aut.
Ez indudan gogoan.
Aldapan gora nentorrela,
albora begira nian.
An engoan,
bide ertzeko belar bakan,
madarikapen mendean,
lur zapaldu elkorrean
autsez zikindua.
Nork dik ire oroitzik?
Bidean dijoazenak,
ez ditek ire errukirik;
ez baititek aintzakotzat
ire bizi erkin ori.
Amaika aldiz nerau ere,
igaro izan nauk albotik;
baina gaur arte ez nauk oartu
ire etxe aurretik
nenbilenik.
Larre onetako ardiak
ez au bazkatu nai,
badik oberik mendian,
zilipurdika ardi ta artzai
dijoazenean alai;
ijito asto ezur-utsen bat,
baditekek ire gose;
baina ura ere, ire bizia
urratzeke ezin dek ase.
Lore-biltzailearen esku ordez,
erruki gabeko gurpil batek
zapalduko au destainez...
Etxerakoan biotzondoa
astun nian ire minez.
Nere erri gaixoa!
Belar bakan zikinak,
badik ire antza.
Zapaldu induten su ta gar.
Zikin aute gezur dabar.
Arrezkero guk zenbat dantza!
Noan etxera! Ilunak
mendi guzia arantza!
| 
SHOP
