Hemen zaude: Hasiera Albisteak HAU Bira txikia

HAU Bira txikia

2017/02/01

Neighbor, bizilagun euskaraz, Amsterdameko auzo berean jaiotako proiektua da. Maite Larburu (Hernani) eta Josh Cheatham (Seattle) dira auzo honetako biztanleak. Hau, bigarren diskoan, Carlos Taroncher

musikariak klarinete baxua jotzen du. Eta aste honetako biratxoan hirukote izango dira taula gainean. Biniloko edizio berezia ere izango dute bertan salgai. Bejondeizuela!

 

Maite Larburu eta Josh Cheatham neighbor dira. Lehena biolin jotzailea da eta bigarrena viola da gamba-kontrabaxularia. Hernanitik dator bata eta Seattle-etik bestea baina Amsterdameko auzo berean egin zuten topo. Eta bizilagun edo neighbor egin dituzte haien ogibide den antzinako musika klasikoa eta herri kantagintza; sokazko instrumentuak eta ukelelea; Euskal Herria eta Japonia. Auzo berbera baita mundua, klasikoa ala gaurkoa; hemengoa ala Txinakoa; denok gara bizilagun, denok, neighbor.

Duela hiru urte neighborren lehendabiziko albuma (ura patrikan) kaleratu zenetik sorturiko kantuen bilduma da HAU diskoa. Kasu honetan, Maite abeslariak ukeleleak eta gitarrak erabili ditu sormenerako; Joshen poli-instrumentista gaitasunak Maiteren tresnen oinarria izan du. Ukeleleak, gitarra klasiko eta elektrikoak, shakuhachiak (flauta japoniarra), musika kajatxoak, pianolak, biolinak, viola da gambak, melodikak...  entzungo dira HAU-n, eta klarinete baxua ere gehitu da, Carlos Taroncher-i esker.

Soinu oso muturrekoak dira beraz, uztartu direnak. Ukelelea eta gitarra elektrikoa bizilagun eginda, elefantea xaguaren etxean sartu da... eta elkar bizitza beti erraza ez bada ere, emaitza exotikoa, ederra izan daiteke!

Haritz Harreguyren (Higain estudioak, Usurbil) laguntza ezin bestekoa izan da zeregin horretan. Kantuak eta hitzak Larbururenak dira; diskoan ageri diren, collage eta marrazkiak ere bai; diseinua berriz Amsterdamen finkaturiko Akiko Wakabayashi disenatzaile japoniarrak egin du.

----------------------------

Duela pare bat urte, Ura patrikan izeneko disko bat agertu zelarik, harrituta geratu ginen asko. Zer ote zen hura? Nondik irten ote zen? Kantetan, musika mota zenbaiten ezaugarri garbiak antzeman bazitezkeen ere (jazzarenak, Brasilgo musikarenak, are gure herri kantagintzarenak), horiek denak modu harmoniatsuan ageri ziren, gehienetan zerbait berezia eta, maiz, gozoa osatuz. Izendatzen zaila zen zerbait. Kantuak euskaraz eta erdaraz (ingelesez, gazteleraz) emanak zeuden, gainera. Hizkuntza gorabehera, hitzek mundu pertsonal baten berri ematen ziguten, kantuz kantu. Batzuetan, bere adierazpidea surrealismotik gertu aurkitzen zuen mundu bat, gozotik beste mikatzetik zuen mundu bat. Maite Larbururen mundua, hain zuzen ere. Haren auzo Josh Cheathamen gitarrak biltzen eta edertzen zuen mundu bat.

                Bikoteak beste disko bat osatu du, aurrekoa entzun ondoren, gehiago nahi genuenontzat opari: Hau. Espero zitekeen bezala, disko dotorea da honako Hau, aurrekoaren ezaugarri behinenak gordetzeaz gain, areagotu, zorroztu egin dituena. Ura patrikan haren soiltasun sofistikatua baztertu gabe ere, estutu ederra eman diote, konposizioari nahiz instrumentazioari ere dagokionez. Konposizioetan, arriskatu eta libreago aritu direlakoan nago, Amutxatxa edo Gizon bat izeneko kantuetan, esaterako, agerian uzten dutenez. Tresnak, aldiz, lehendabiziko disko hartan baino ugariagoak dira, eta geruza gehiago ematen diete kantuei, beraz.

                 Pop musikaren topikoak dioenez, zailena da talde batentzat bere bigarren diskoa, batez ere lehendabizikoa arrakastatsua izan bada, Ura patrikan izan zen bezala (arrakasta kritikoaz ari naiz, noski). Neighborrekoak lasai egon daitezke, ordea, disko zoragarria baita Hau. Bejondeiela.   

XABIER MONTOIA