Katarsiaz mintzatzen, Petti.

Petti Beratik dator, Bidasoa ondotik, eta egun batean kontrabandokoa ez zen kargamentu bat ekarri zigun ustekabean, bere existentzialismotik zirrara sortarazten duten kantuen bilduma bat, mugan mugitu diren artistetan erritmo-sustraiak dituzten kantuak: gogora ekar ditzagun Tim Buckley edo Nick Drake, Nick Cave edo Tom Waits, gogoan izan ditzagun artista horiek eta ez gara oker ibiliko.

Petti kantautore egina da oso gaztea izan arren, eta Euskal Herriko eszenan bakarra dela esatera ausartuko ginateke zalantzarik gabe. Pettik ez du antz handirik, ez konposatzen, ez kantatzen, ezta gitarra zarrastatzen ere gure lurraldean aurretik izan diren kantautoreekin. Single-ak ez baziren hil izan, CDa hasten duen kantua, "Bera", hala izango zela ziur egon. Seguru asko horixe izango da hor barrena lehenengo entzun duzun kantua, bere herriaren bidez definitzen duen kantua, bere herria ez da New York, baina Jim Carroll eta bere "Basketball Diaries"en oihartzunen bat badakarkigu. "Ilusioa"n hain trinkoa egiten den ahots hori, benetan nahi zuena zerbaiten atzetik ibiltzea zela baina hura lortu gabe esatera iristeko. Katarsia, zen, yarragh irlandarra, baita Lekeitioak-en nostalgia urduria ere, emozio horiek guztiak sortarazten dizkigu Pettik. Lehen abesti-bilduma honetan blues-a kanpoan geratzen bada ere, Pettik ustezko espezialista askok baino hobeto maneiatzen ditu "slide" eta blues gordina, grabatuetan, ordea, Billy Bragg-ek bezala, rockak ematen dituen dentsitateetan murgiltzen du bere arima, oraingoan sonoritatea oinarrian akustikoa bada ere. Baina horrek ez zaitu engainatu behar, Nick Drake, bere Jainko bakarrari kantatzen dion frankotiratzaile bat da Petti, "Zeru infernu" kantuaren bidaia zirraragarria sentiarazten diguna, "Askatasunik gabe" kantuarekin ikas-bide luze batera eramaten gaituena. Buruhausgarri osoa ez dizugu desarmatuko, baina ziur izan miresten dituzun estilo eta artisten keinuak aurkituko dituzula han edo hemen. Pettiri entzuteak -etzazula galdu zuzenean ere entzuteko aukera-, oihukatzen digun indar handi hori jasotzeak iniziazioko zerbait badu, laster guztion ondare izan behar lukeena aurkitzeko emozioa.